Verkeert

De soorten en maten van de VW-bus

Eén van de meest tijdloze en gewilde automodellen is het Volkswagenbusje. Wat niet veel mensen weten is dat het een Nederlander was die met het idee kwam voor een “doos op wielen”: Ben Pon, zakenman uit Amersfoort, bezocht in 1947 de Volkswagen-fabrieken in Minden, Duitsland om zaken te doen met de Britse bewindvoerders van de VW-fabrieken. Pon wilde graag Nederlands importeur worden van het merk. Dat is hem gelukt: tot op de dag van vandaag is Pon Automotive Groep de importeur van Volkswagen. Even tijdloos is de uitkomst van wat schetswerk op een notitieblokje dat Pon ter plekke deed – VW-busjes zijn een stijlicoon geworden en zeer gewild bij jong en oud.
Het meest bekend is de auto misschien wel als hippiebusje. Psychedelische kleuren en motieven, pies en luv en met een dikke joint in je hoofd Route 66 afrijden, dat werk. Hier eentje op film, met mooie vrouwen. Maar het kan ook heel gangsta, door er een lowrider van te maken. Lekker rocken en bouncen weet je wel. Hier nog een exemplaar om lekker wheelies mee te trekken. Inderdaad, echt ruig wordt het nooit, daar zijn die dingen toch te aaibaar voor. Kijk dan hoe schattig deze is. Goed, het is niet echt een bus, maar het lijkt er toch wel heel veel op. Datzelfde geldt voor het exemplaar dat ene Lee Soetzel (kunstenaar) maakte – van hout. En omdat het altijd kunstiger kan, hier nog eentje die niets meer met een bus van doen heeft, maar zelfs door je blinde grootmoeder wordt herkend als een Volkswagenbus. Een echte classic, dames en heren, is zo classic dat het er niet toe doet hoe het er verder uitziet. Ofzo.
Ter zake: er zijn ook mensen die graag de zaag ter hand nemen en de doos op wielen een kopje kleiner maken. Hoppekee: een VW-busje zonder dak van een meter hoog. Een soort boekenplank op wielen, zeg maar, en als je het dak eraf haalt is hij waarschijnlijk ook wel als zwembad te gebruiken. Maar het toppunt van adaptatie (of noem het verminking) is toch wel deze: de VW-pooltafel. Vraag niet wat je ermee moet (poolen natuurlijk): dit heerst gewoon knalhard. Punt.

geplaatst door Jacques Ventoux op 6 augustus 2010

Het leed dat autogordel heet

“Automobilisten vinden autogordels te veel klemmen, onprettig en benauwd. Een op de tien automobilisten draagt daarom liever helemaal geen gordel.” Jawel, ook bij de Telegraaf is het komkommertijd, dus pakt de kwaliteitskrant van uitgeslapen Nederland elk persbericht op. Niet helemaal journalistiek correct, helaas: er blijven allerlei vragen onbeantwoord. Hoeveel mensen vinden autogordels teveel klemmen? Wie heeft dat onderzocht? Op welke manier? Maar ach, wie maalt daarom: er is een oplossing. Ene Leo Senft bedacht de (tromgeroffel) Gordeldrukontspanner. Een waarlijk revolutionaire vondst, want de Gordeldrukontspanner (wij citeren letterlijk) “maakt het mogelijk d.m.v. -het traploos- instellen van enkele centimeters extra speling, tussen het lichaam en de gordel, om veilig en ontspannen met de autogordel om te rijden, zonder de druk op schouder en borst.” En dat voor slechts 4,95. Koopje!
Helaas voor meneer Senft zal het bepaald niet storm lopen met zijn vondst. Ondanks het Telegraaf-artikel. Natuurlijk, sinds 1992 zijn wij verplicht gordels te dragen. Maar sinds mensenheugenis kopen wij het liefst sterke merken. Producten die worden omgeven met een bepaald aura. Een blauw-oranje site met gele accenten helpt niet. En een “Gordeldrukontspanner” klinkt nou niet echt als een glamoureus product. “Zonder Gordeldrukontspanner kan je deze zomer écht niet gezien worden”: vergeet het maar.
Dus kijken wij even over de grote plas, want in Amerika zijn ze toch wel een stuk verder met branding. En jawel: ook daar mensen die autogordels als een last ervaren. Gelukkig is daar nu iets voor gevonden. Iets zachts, wolligs, pluizigs, iets dat lekker bekt en ook nog een permanente knuffelsensatie biedt. Alsof autorijden liefde is. Je zou bijna voor je plezier gordels gaan dragen, binnens- en buitenshuis. Wel zo veilig, en nog comfortabel ook. En dat allemaal dankzij de Tiddy Bear. Volg de instructies in het filmpje en haal hem vandaag nog in huis! Maar vergeet niet de speciale Verkeert.nl-actiecode op te geven ergens in het oneindig lange telefonische koopproces. Dan houden wij er ook nog wat aan over, ziet u.

geplaatst door Jacques Ventoux op 6 augustus 2010

Blazen en loeien: files worden steeds gekker

En dan nu het niet-alledaagse filenieuws. Wij voorspelden het begin juni al: koeien gaan een moeilijke tijd tegemoet. Ook al is er dan geen coalitie van Trots op Nederland met de Partij voor de Dieren gekomen – althans, gezien het grillige verloop van de kabinetsformatie kan er nog van alles gebeuren. Nee, wat met name ToN al onderkende wordt keer op keer bevestigd: koeien zijn fel gekant tegen automobiliteit. Niet alleen produceren ze zoveel gas dat ze in feite de echte oorzaak van het klimaatprobleem zijn en kunnen we zonder koeien nog 1.000 jaar onbekommerd allemaal een Hummer rijden, ook maken ze zich steeds vaker schuldig aan verkeersterrorisme. In een week tijd vonden twee incidenten plaats waar koeien direct of indirect bij betrokken waren. Kilometers file waren het gevolg, de schade was enorm. Vooral het eerste incident had alles weg van een gericht verkeersterrorisme: op haast magische wijze veranderde de gelekte melk in lijm, wat de opruimwerkzaamheden ernstig hinderde. Hoe de koeien het voor elkaar hebben gekregen is vooralsnog een raadsel, maar er is reden tot ernstige zorg. De Aivd en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) werken naar verluidt aan een grootschalig plan van aanpak. Gezien de hoge aaibaarheidsfactor en de navenante publieksliefde voor het boviene deel der veestapel zullen deze plannen hun beslag krijgen in het diepste geheim. Eén ding is zeker: de kwaden onder de koeien kunnen maar beter ondergronds gaan, want het zal er niet mals aan toe gaan. Bronnen in welingelichte kringen spreken van een op handen zijnde slachting. De biefstukmarkt staat dan ook op het punt van instorten.
Ander filenieuws: uit het jaarlijkse onderzoek van het Openbaar Ministerie blijkt dat het overgrote deel der Nederlanders blij is met alcoholcontroles. Die vergroten immers de veiligheid op de weg. Om het heuglijke feit van de massa-acceptatie van de blaastest te vieren landden dinsdag twee enorme luchtbalonnen op de A28. De festiviteiten werden bijgewoond door een onbekend aantal automobilisten in een file van eveneens onbekende lengte als gevolg van de wegafsluiting. Ironisch genoeg werd de actie op Twitter wel als “bezopen” gekwailificeerd. Dit ondanks het feit dat het met name de wind was die niet door de blaastest kwam.

geplaatst door Jacques Ventoux op 6 augustus 2010

Avontuur is niet mooi

Pionieren is vaak een kwestie van erop of eronder. Afzien, doorbijten, bikkelen en geen moment rust. De pionier heeft lak aan esthetiek: hij moet vooruit, alsmaar vooruit, tot het doel bereikt is. De franje, daar zorgen zij die na hem komen maar voor. Met franje win je de oorlog immers niet. Denk je dat Columbus elke dag zijn tanden poetste? Welnee! Die was hij al lang kwijt door de scheurbuik. De 19de-eeuwse ontdekkingsreizigers in donker Afrika maalden niet om kunst, want alleen het inkleuren van die witte vlek op de kaart deed ertoe. En Neil Armstrong droeg onder zijn ruimtepak ook gewoon een joggingbroek. Al dat gewichtloze hupsen, daar ga je nogal van zweten, dat bederft je goeie goed.
Nee, pioniers komen doorgaans niet in aanmerking voor de schoonheidsprijs. En ook al komen ze thuis met grote verhalen en is hun onderneming omgeven met een gouden glans van glamour en avontuur, dat is alleen te danken aan het feit dat ze behouden zijn teruggekeerd uit langdurige barre omstandigheden en onversaagd gingen waar niemand voor hen ooit geweest was.
Datzelfde geldt voor het Franse echtpaar Géraldine Gabin en Xavier Chevrin. Die stonden half juli onder de Eiffeltoren met een elektrische Citroën Berlingo. De Franse posterijen hebben duizend van die dingen in hun wagenpark, want elektrisch vervoer is een uitkomst van jewelste in de binnenstedelijke distributie: geen uitstoot, nauwelijks geluid en een actieradius van 150 kilometer, genoeg voor een rondje post. Pionierswerk van de Franse posterijen ten voeten uit, want de Citroën Berlingo is uiterlijk nou niet de alleraantrekkelijkste auto. Zeg maar gerust dat de maker van de Lelijke Eend de kunst nog niet verleerd is.
Maar ook ons Franse echtpaar kan een zekere pioniersgeest niet ontzegd worden. Hun fotomomentje onder de Eiffeltoren hadden ze wel verdiend na hun 14.000 kilometer lange tocht. Die begon eind vorig jaar in Sjanghai en voerde hen in etappes van 400 kilometer per dag door Azië naar hun thuisland, letterlijk van stopcontact naar stopcontact. Pionierswerk ten voeten uit, want goed voor de kennis en het imago van elektrisch rijden, gedurfd, nog nooit eerder gedaan – en het ziet er gewoon niet uit, zo’n postkarretje in Verweggistan.

geplaatst door Jacques Ventoux op 6 augustus 2010

Groen gat in de schatkist

Dat wij rustig kunnen slapen is een ding dat zeker is: de overheid waakt namelijk over ons. Dat is bekend. De overheid bestaat uit louter wijze mensen die het beste met het volk en de natie voor hebben. Deze wijze mensen zijn door ons het volk gekozen uit ons midden om ons te leiden met visie en daadkracht, met oog voor het algemeen belang en zonder iemand tekort te doen. Streng doch rechtvaardig. Door weer en wind. Als een rots in de branding.
Of misschien is er toch meer waarheid in het gezegde dat elk volk de leiders krijgt die het verdient? Wij Nederlanders staan bekend om onze zuinigheid, maar inmiddels ook voor onze licht hysterische neigingen. De afgelopen jaren kwam er nogal wat incidentenpolitiek voorbij: krasse wetgeving tegen marginale problemen. Paddo’s moesten verboden, gloeilampen ook, de normen en waarden vlogen je om de oren, het rookverbod moest ingevoerd, iemand riep kopvoddentaks en laatst weer moest de benzinemarkt transparanter. Het is een kleine greep uit een enorme vergaarbak aan zinloze hypes waar onze overheid zich door liet meeslepen. Intussen woedde de bouwfraude en pleegden ABN Amro en DSB Bank roofbouw op hun klanten en hun kapitaalpositie – geen haan die er naar kraaide. Langetermijnvisie? De dag na morgen? Nee, verder dan de volgende verkiezingen kijkt bijna niemand.
Zo kon het gebeuren dat in 2010 een vijfde van de verkochte auto’s vrij is van BPM en wegenbelasting. Met een klein of hybride scheurijzer onder je kont rij je praktisch voor gratis, want behalve belastingvrij gebruikt het autootje ook nog eens heel weinig brandstof. Dat is bijzonder prettig met het oog op het milieu en de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen uit verre vreemde landen. Maar waar onze goedertieren overheid even geen rekening mee had gehouden, is dat de Nederlander eerst en vooral denkt met de portemonnee. Als er iets te halen valt zijn we er als de kippen bij.
En zo zaagde diezelfde overheid vakkundig de poten onder haar heiligste melkkoe van de afgelopen decennia vandaan. De autobelastingen, of liever het gebrek daaraan, slaan een gat van jewelste in de schatkist. Bent u ook zo verrast? Waarschijnlijk niet. Den Haag is de schrik echter om het hart geslagen en volgend jaar rijdt u vermoedelijk in een veel te kleine auto die veel te veel geld kost omdat de wegenbelasting fors is opgeschroefd. En net als u wil iedereen van dat grut af en gewoon waar voor zijn geld rijden, dus voor uw voormalig belastingvrij vehikel ziet u geen cent meer terug. Want het milieu is ontzettend belangrijk, behalve als het geld kost. En verder mag u natuurlijk gewoon voor de kosten van krom beleid opdraaien. De maatschappij, dat ben jij, of niet dan?

geplaatst door Maistro Dyl op 6 augustus 2010

Gas is geld in de Hollandse asfaltwoestijn

Terugkomen van vakantie is vaak niet leuk. Vooral niet als je met de auto komt. Plotseling is het uit met de pret van doorrijden op halflege wegen. In Nederland kom je immers niet vaak boven de 100 kilometer per uur uit. Op steeds meer wegen wordt de maximumsnelheid teruggeschroefd van de nog altijd vrij bescheiden 120. Bijvoorbeeld de nieuwe A2: het heeft iets pathetisch om op een gloednieuwe vijfbaansweg met zijn allen voort te kruipen met 100 kilometer per uur. Als er nou nog iets te zien was, of iets leuks op de radio, maar ook dat zit er niet echt in. Met name buiten de spits schiet 100 gewoon niet op. En als je nog ergens 120 mocht, dan is Rijkswaterstaat er als de kippen bij om een mooie grote partij wegwerkzaamheden op je pad te flikkeren zodat je tientallen kilometers 90 rijden moet. Het Nederlandse wegennet verandert langzaam in een permanente file.
Nou zijn er zuurpruimen die roepen dat Nederlanders niet kunnen rijden, en ook ondergetekende bezondigt zich daar aan de borreltafel wel eens aan. Het valt niet te ontkennen dat er toch wel een aanzienlijke hoeveelheid mafketels rondrijdt die zijn auto met een slakkengangetje vlak voor jouw maximumsnelheid op de linkerbaan zwiept. Het is echter de vraag of verlaging van die maximumsnelheid dan helpt. In Duitsland hebben ze dat beter begrepen: daar weten ze meestal wel waar hun spiegels zitten en hoe die gebruikt moeten worden. En wie dat niet weet heeft pech en een laagvliegende Audi of BMW in zijn kont. Jammer van de ravage, maar de weg is er weer een stukje veiliger op.
In Nederland is dat echter ondenkbaar. Wij passen ons aan aan de zwakste broeder en kuieren op ons dooie akkertje over miljarden euro’s aan verlaten asfaltvlaktes. Want wee je gebeente als je ietsjes harder rijdt dan toegestaan: dokken zal je, en niet te zuinig. Is de verkeersveiligheid daarmee gediend? Ronduit nee. Vooral niet als de weg leeg is en de bouwplaats ook. Waarom dan toch die benauwde snelheidslimieten, waarom dan toch die talloze flitsers en trajectcontroles? Simpel. De politie heeft geldgebrek en staat te trappelen om u een poot uit te draaien. Kunt u na een uurtje Hollandse snelweg nog lachen? Doe dat dan maar naar het vogeltje.

geplaatst door Jacques Ventoux op 5 augustus 2010

Ondertussen in Zuid-Afrika

Wie de vok! Weet jy een surefire manier om jou huys se waarde te drop met R100k? Nou? Nou? Seg eerlijk.
Mooi land, dat Zuid-Afrika. Ooit was het van ons, nu niet meer, hoewel Bert en zijn mannen erg hun best gedaan hebben om het opnieuw te veroveren. Er zijn nog mensen die er een soort van Nederlands spreken, en de echte liefhebber herkent daarin het Nederlands dat Vondel gesproken moet hebben – welke Hollander doet die Afrikaanders dat na? Verder: natuur. Muziek met humor (check die auto dan op 2:36). En natuurlijk braai. Braai? Ach man, iedereen weet onderhand wat braai is. “Braai is 'n sosiale tradisie waartydens vleis op 'n rooster of braaier gaargemaak word”, zoals de Afrikaner zeggen. Skottelbraaien kan je sinds jaar en dag kopen bij kampeerwinkels of de betere discountsupermarkt. De connaisseur koopt bij de speciaalzaak, al dan niet online. Klinkt leuk toch, skottelbraai, veel beter dan barbecue, dat is zo Engels, nee, dan de skottelbraai, zo een voor je karbonaaie erop te braaie, man man man wat een feest, dat kennen we hier in Holland tenminste. Wat nou taal van Vondel? Skottelbraai.
Voor alle duidelijkheid: een braai is gewoon een barbecue en een skottelbraai is verzonnen door een slimme marketingjongen die daar ongelofelijk rijk mee is geworden. Maar tijdens onze omzwervingen op het wereldwijde web kwamen wij toch maar mooi een heel fraaie braai tegen die wij u niet willen onthouden. Zo een braai die je vrienden in een handomdraai in luid applaus doet ontsteken en laat kraaien van “wie de vok!”. Goed, volgens kenners van de lokale huizenmarkt komt hij de waarde van de woning niet ten goede. Schattingen lopen op tot een waardeverlies van 100.000 Rand (10.500 euro), wat al gauw een derde is van de prijs van een gewoon rijtjeshuis aldaar. Critici laken bovendien het feit dat er op gas gebraaien wordt. “Gras jij maai, houtskool jij braai” is geen Afrikaans spreekwoord, maar het zou het goed kunnen zijn, en dat heeft verder niets met de hele kwestie van doen, maar een beetje spanning opbouwen kan geen kwaad. Hopend dat u net zo’n fan bent als wij, presenteren wij u, hier is ie dan, vers uit Zuid-Afrika: de autobraai. Lekker grillen op de grille, is het geen giller?
Volgende week: potjiekos.

geplaatst door Jacques Ventoux op 30 juli 2010

Lieve Maria

Het reeds geruime tijd geleden gevallen kabinet kun je met veel dingen vergelijken, maar misschien nog wel het beste met een café dat al veertig jaar over zijn glorietijd heen is. Waar de gordijnen en de muren geel zijn van lang vervlogen rook, het meubilair gebutst is en de bar morsig. Het enige wat er nog in zo’n café over de toog gaat zijn ontzettend dooie biertjes, van die laffe glaasjes lauwe pis waar geen vlokje schuim in te bekennen valt.

Heden is Maria van der Hoeven kastelein. Officieel is zij nog steeds werkzaam als minister van Economische Zaken, maar eigenlijk is ze zo demissionair dat het een treurig schouwspel is - als de Prins Carnaval van vorig jaar die nog maar eens een keer alaaf roept omdat dat hem nou eenmaal in de mond bestorven ligt.
Het glaasje verschaald geelwater dat zij u aanreikt bestaat eruit dat zij dolgraag wil dat wij, burgers van Nederland, de brandstofprijzen kunnen vergelijken. De brandstofmarkt is volgens haar niet transparant genoeg, dus komt de concurrentie in het gedrang en is de consument (u, ik) slechter af.
Gelukkig is daar hare excellentie de kastelein Maria, die ons uit deze penibele situatie redt. Hoe dan?

Lees meer

geplaatst door Turbo Baccara op 29 juli 2010

Navigatie: het eind zoek

Kan u nog zonder navigatie? Dikke kans dat u behoort tot de 73% automobilisten die tijdens de vakantie vertrouwt op het pratende schermpje. De buren van Autoblog hebben er een leuk woord voor gevonden: navislavie. Laten we er geen doekjes om winden: navislavie is dodelijk voor uw richtinggevoel. Natuurlijk, u heeft geen ruzie meer met uw partner die geen kaart kan lezen. Het is ook afgelopen met het paniekerige gezoek naar alternatieve routes, opgejaagd door toeterende locals en gehinderd door verkeerd opgevouwen kaarten. Het aantal echtscheidingen na de zomerperiode is sinds de introductie van betaalbare systemen waarschijnlijk significant gedaald. Het aantal verdwaalde vakantiegangers die na een barre tocht van weken eindelijk de bewoonde wereld weer bereiken waarschijnlijk ook. Hoewel je toch aardig je best moet doen om in Frankrijk of Duitsland serieus te verdwalen. Zeker als je een kaart bij je hebt. Je hebt ze er natuurlijk altijd tussen zitten die er echt een soepzooitje van maken, maar ook zonder tomtom is een paar uur tierend rondrijden vaak wel genoeg om die camping terug te vinden. Toch?
Maar omdat gemak de mens dient en wij liever lui dan moe zijn, vertrouwen wij massaal op ons lulijzer-plus. Met als gevolg dat we wel komen waar we wezen willen, maar toch niet weten waar we zijn. De wereld van de navislaaf bestaat niet uit geografische verhoudingen – Utrecht ligt 40 kilometer ten zuidoosten van Amsterdam, en om van U naar A te komen moet je over de A2 en vervolgens de A10 – maar uit een aantal willekeurige afslagen. Waarom deze wel en de vorige niet? Waarom naar het noorden en niet naar het zuiden? Je weet het niet. Je lot ligt in handen van het kastje aan het raam of in het dashboard.
Is dat erg? Dat ligt aan de levensvisie die u erop nahoudt. Feit is dat het kan leiden tot bizarre taferelen: auto’s die stations binnenrijden. Bussen die onder bruggen vastzitten omdat hun navi geen rekening houdt met hoogte. Een Italiaan die vastzit op een tramspoor. En ondergetekende die over de Autobahn raasde met een slordige 180 km/u en blind vertrouwend op de techniek geen aandacht schonk aan een snelheidsbeperking. Stond niet op het scherm, wel langs de weg – flits ging de camera, en de Duitse autoverhuurder was er als de kippen bij om meneer Ventoux een dikke prent door te sturen. Geen idee waar het gebeurd is, trouwens.

geplaatst door Jacques Ventoux op 23 juli 2010

iPad winnen?

Goed aangekomen op je vakantiebestemming? Mooi! Was die vakantiecheck dus niet voor niets. Laat aan de thuisblijvers zien hoe leuk het was met een persoonlijk kaartje. Doe mee: de leukste belonen we met een iPad of een Flip video!

geplaatst door Maistro Dyl op 22 juli 2010