Ondertussen in België
Vraag: hoeveel Belgenmoppen zijn er?
Antwoord: niet één, ze zijn allemaal waar.
Dat is misschien wat sterk, of straf, zoals de zuiderburen zeggen, maar het is toch een bijzonder volkje daar in het Belgische. Neem nu de Gentenaar Stefaan Streulens. Stefaan werkt als ecologisch tuinier op een lokale begraafplaats, en als hij ‘s morgens om kwart voor acht op het werk aankomt, heeft hij aalscholvers gezien, reigers en tientallen eenden. En dat allemaal vlak bij het centrum van Gent. Wat doet Stefaan namelijk? Wel, hij neemt als het ook maar een beetje weer is de kajak naar zijn werk. Dat heeft hij geleerd van een brandweerman. Die deed het al jaren. Stefaan had al heel lang een kajak en dacht, komaan, laat ik het ook eens proberen. Sindsdien is er een wereld voor hem open gegaan. Vol gevogelte, zo blijkt, maar ook vol blijdschap: “Het is een onvergelijkbaar gevoel. Ik kom letterlijk met de glimlach aan”, verklaart Stefaan. Wat hij met die glimlach moet op een begraafplaats, dat vertelt het verhaal niet, maar wij nemen direct aan dat Stefaan intens geniet van zijn watertochtje. Zes kilometer in 1 uur 15 is niet snel, maar er is geen file, geen gekeutel, er zijn geen bumperklevers, geen linksplakkers, geen Giel Beelen op de radio, geen verkeerslichten, geen flitsers, geen matrixborden, geen werkzaamheden – het paradijs. Goed, er zijn heel veel vogels, daar moet je van houden. En hij moet een zwemvest aan van de verzekering. En o ja, er is een sluis en die gaat pas om 8 uur aan. Dus als hij om kwart voor acht op zijn werk wil zijn, en dat wil hij want dat moet, dan moet hij langs de glibberige kademuur op de kant klimmen en vervolgens zijn kajak van 70 kilo uit het water zeulen om de sluis klunend te ronden. Kortom, met Stefaan moet je geen ruzie krijgen. Maar getuige dit openhartige interview in de Gentse editie van Het Nieuwsblad is Stefaan Streulens, ecologisch tuinier op een lokale Gentse begraafplaats, gewoon een toffen gast met wie u graag eens op café zou gaan voor ‘nen pint of twee.
geplaatst door Jacques Ventoux op 1 juli 2010
