Navigatie: het eind zoek

Kan u nog zonder navigatie? Dikke kans dat u behoort tot de 73% automobilisten die tijdens de vakantie vertrouwt op het pratende schermpje. De buren van Autoblog hebben er een leuk woord voor gevonden: navislavie. Laten we er geen doekjes om winden: navislavie is dodelijk voor uw richtinggevoel. Natuurlijk, u heeft geen ruzie meer met uw partner die geen kaart kan lezen. Het is ook afgelopen met het paniekerige gezoek naar alternatieve routes, opgejaagd door toeterende locals en gehinderd door verkeerd opgevouwen kaarten. Het aantal echtscheidingen na de zomerperiode is sinds de introductie van betaalbare systemen waarschijnlijk significant gedaald. Het aantal verdwaalde vakantiegangers die na een barre tocht van weken eindelijk de bewoonde wereld weer bereiken waarschijnlijk ook. Hoewel je toch aardig je best moet doen om in Frankrijk of Duitsland serieus te verdwalen. Zeker als je een kaart bij je hebt. Je hebt ze er natuurlijk altijd tussen zitten die er echt een soepzooitje van maken, maar ook zonder tomtom is een paar uur tierend rondrijden vaak wel genoeg om die camping terug te vinden. Toch?
Maar omdat gemak de mens dient en wij liever lui dan moe zijn, vertrouwen wij massaal op ons lulijzer-plus. Met als gevolg dat we wel komen waar we wezen willen, maar toch niet weten waar we zijn. De wereld van de navislaaf bestaat niet uit geografische verhoudingen – Utrecht ligt 40 kilometer ten zuidoosten van Amsterdam, en om van U naar A te komen moet je over de A2 en vervolgens de A10 – maar uit een aantal willekeurige afslagen. Waarom deze wel en de vorige niet? Waarom naar het noorden en niet naar het zuiden? Je weet het niet. Je lot ligt in handen van het kastje aan het raam of in het dashboard.
Is dat erg? Dat ligt aan de levensvisie die u erop nahoudt. Feit is dat het kan leiden tot bizarre taferelen: auto’s die stations binnenrijden. Bussen die onder bruggen vastzitten omdat hun navi geen rekening houdt met hoogte. Een Italiaan die vastzit op een tramspoor. En ondergetekende die over de Autobahn raasde met een slordige 180 km/u en blind vertrouwend op de techniek geen aandacht schonk aan een snelheidsbeperking. Stond niet op het scherm, wel langs de weg – flits ging de camera, en de Duitse autoverhuurder was er als de kippen bij om meneer Ventoux een dikke prent door te sturen. Geen idee waar het gebeurd is, trouwens.

geplaatst door Jacques Ventoux op 23 juli 2010